lunes, 21 de marzo de 2011

Como cada día 8 de marzo...

Como cada día 8 de marzo, se ha celebrado el Día Internacional de la Mujer, antes denominado de la Mujer Trabajadora  hasta que decidieron eliminar la ridícula redundancia. Un año más nos preguntamos si hay motivo para la “celebración” y la respuesta debe seguir siendo inequívocamente negativa. Sin medias tintas.
Muchos argumentarán que hay que festejar  “cuánto hemos avanzado”. No estoy de acuerdo. En este desgraciado mundo, nacer mujer hace que se dispare la posibilidad de sufrir maltrato, pobreza, agresión sexual, negación de derechos tan fundamentales como la educación, la sanidad, la libertad de cualquier tipo. Infinidad de legislaciones siguen negando el pan y la sal a esa media humanidad que tiene dos cromosomas x. Se nos ha negado la propia humanidad y la posibilidad de alma o capacidad de pensamiento. Existen normas en muchos países que garantizan mutilaciones gravísimas como la genital aún en la más tierna infancia.
En nuestro  pequeño mundo cotidiano también los prejuicios atávicos siguen pasando factura, si bien a otro nivel: violencia en los hogares contra mujeres y niños; discriminación laboral y salarial generalizada; inaccesibilidad a puestos de poder político, económico y social, la penalización de la maternidad,  y, por desgracia, un largo etcétera.
Siento tener que mostrarme así de negativa, pero no me gusta que lo políticamente correcto nos impida ver la realidad. Y, en este escenario, lamento que muchas políticas de igualdad estén resultando tan contraproducentes. Poner, sólo por ser mujer y poder fardar de igualitario, a mujeres no preparadas en puestos de altísima responsabilidad, prescindiendo del criterio del mérito y justificados sólo por el género,  provoca que inevitablemente estas personas queden en evidencia casi cada vez que abren la boca  y acaben por reforzar ideas contra la capacitación/cualificación femenina. Flaco favor.
Estos días se habla de las medidas que, según parece, pretende adoptar la Unión Europea en aras de la igualdad en los puestos de poder de las empresas. Este terreno siempre es peligroso y no muy eficiente. No debe confundirse la igualdad ante la Ley, con la igualdad por Ley, barbaridad jurídica que tapa una injusticia con otra y atenta contra el sentido común.
Mi opción es invitar  a todos empezando por las mujeres, a una permanente lucha contra la injusticia. La lucha activa, diaria, grande, pequeña y comprometida, que pasa por reconocer que, si las discriminaciones y desgracias en general pueden afectar a cualquiera, niñas y mujeres han sido y siguen siendo las principales víctimas de la fuerza bruta frente a la fuerza de la razón. Que el avance en este terreno es una buena medida de la civilización de las sociedades en el mejor sentido del término, porque la justicia y la equidad son las mismas cuando afectan a mujeres, a discapacitados, por creencias, por raza o por edad; y la identificación de la injusticia y su denuncia tienen efectos benéficos generalizados. La primacía de la razón y la ética sobre la fuerza, y el reconocimiento, no de la igualdad- que no es tal- sino de la diferencia, la aceptación y valoración de cada ser humano en su singularidad. En ello estamos.

María Luisa Cid Castro
Presidenta de la Fundación Galega da Muller Emprendedora

miércoles, 23 de febrero de 2011

FLEXIBILIDAD LABORAL, CONCILIACIÓN

O 70% dos empregados españois considera que o seu traballo non é flexible para conciliar vida persoal e traballo, segundo o informe '10 anos de Conciliación en España (1999-2009) ' realizado polo Centro Internacional Traballo e Familia do IESE Negocio School, que reflicte que a loita pola conciliación en Europa segue sendo "monopolio" das mulleres.

O estudo analizou 5.000 empresas e recolle os avances que se produciron ao longo dos últimos 10 anos, as boas prácticas das empresas en España e as medidas de conciliación que se están a adoptar nos países da Unión Europea. Así, pon de manifesto que a "importancia" da flexibilidade, tanto no tempo coma no espazo.

Nese sentido, os resultados reflicten que estas son as políticas "máis demandadas" polos empregados, a pesar de que algunhas empresas se resisten a xeneralizalas. Non obstante, os datos indican que, a pesar de que aínda queda moito camiño por percorrer, "se avanzou moito neste terreo".

Unha das autoras do informe, Nuria Chinchilla, sinalou que a Lei de conciliación ou a Lei de Igualdade, xeran, nalgúns casos, un "efecto búmeran" contra as mulleres. Por iso, explicou que "mentres que non haxa un apoio que incentive as empresas será difícil evitar a discriminación pola maternidade". Así, considera que "hai que adaptar a lei para que se axude as empresas".

Igualmente, resaltou que "o que de verdade axuda a que o traballo non se converta nun obstáculo para o desenvolvemento do proxecto persoal é o convencemento dos empresarios". Ademais, o informe mostra que o aumento de taxa de dependencia derivado da crecente esperanza de vida e a baixa natalidade fai "aínda máis necesaria" a conciliación.
O informe mostra que tamén a igualdade é "unha materia pendente", xa que en 2009 do 18 por cento da poboación activa europea que traballaba a tempo parcial, o 31 por cento eran mulleres fronte ao 8 por cento de homes. Nese sentido, indica que mesmo os Gobernos poñen un "ton feminino" á conciliación, mentres que é obriga compartida a de coidar os fillos ou persoas dependentes.

Chinchilla explicou os tres retos e solucións para solucionar esta situación de cara ao futuro; formular as relacións de traballo e familia como unha fonte de beneficio mutuo e non de conflito; valorar o beneficio que se deixa de percibir cando non existen políticas empresariais flexibles; e reorientar o concepto e o valor do tempo no traballo.

Do mesmo modo, recordou que en países como Holanda, Francia, Alemaña, Suecia ou Noruega, a racionalización de horarios fixo posible unha maior incorporación da muller ao mundo laboral, o aumento do índice de fertilidade e de produtividade en relación co número de horas traballadas.

Finalmente, o director xeral de The Family Watch, Ignacio Socías, sinalou a "importancia" que ten adoptar datos que axuden a coñecer mellor a familia e apoiala con "máis eficacia". Ademais, apuntou que a familia ten un papel social "determinante" para saír da crise económica e para afrontar os retos demográficos e éticos que o futuro formula.

miércoles, 16 de febrero de 2011

Feijóo subliña o financiamento e a internacionalización como os alicerces do Plan Téxtil Moda-Visión 2020 para fortalecer o sector e dotalo de instrumentos que o fagan competitivo en todo o mundo

O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, subliñou na presentación do Plan Téxtil Moda-Visión 2020, o financiamento e a internacionalización como os dous alicerces deste plan estratéxico encamiñado a fortalecer o sector e dotalo de novos instrumentos que o fagan competitivo en todo o mundo.

Deste xeito, o titular autonómico garantiu, nun primeiro termo, que o Goberno galego dará todas as facilidades posibles en materia de liquidez ao sector téxtil, “tanto para circulante e para recualificar a desempregados, como para poñer en marcha novas empresas ou aproveitar a Eurorrexión para reforzar as vías de financiamento”.

Feijóo subliñou a internacionalización como a segunda aposta fundamental para lograr que o téxtil saia fortalecido da crise económica. “É evidente que na situación que vive actualmente España, a dependencia do mercado nacional é unha gran debilidade. Acuciado pola desconfianza e pola caída do consumo que impera no país, o sector téxtil ten que rearmarse e abrir novas fiestras que o fagan aínda máis visible nos mercados internacionais. Hoxe, máis ca nunca, precisa abrirse e liberarse do illamento que supón que dous terzos dos nosos produtos se vendan no mercado nacional, nun momento en que a gran maioría dos españois non ten capacidade para mercar”.

Segundo aseverou, neste plan hai un anceio que é común ao 100% dos sectores estratéxicos da nosa economía: “trátase de buscar novas rutas e establecer novas relacións comerciais que permitan aos emprendedores galegos distinguirse nos mercados internacionais de facto, dotarse de novos instrumentos –incidiu- que fagan posible competir en todo o mundo e, sobre todo, esquivar o máximo posible a crise que sofre o seu principal cliente, que é a nación española”.

Vontade de crecer, de cooperar e de manter intactos os seus distintivos de calidade
Feijóo resaltou que é difícil que un plan coma este naza con tantas garantías, “pero o téxtil –dixo- tenas: a vontade de crecer, a vontade de cooperar e a vontade de manter intactos os seus distintivos de calidade son a súa tripla fortaleza. O acordo do diálogo social é o seu aval. E este acto, a demostración de que hai un sector privado disposto a renovarse, a avanzar e a triunfar; e un sector público decidido a acompañalo e apoialo nese camiño”.

“Hoxe, hai no téxtil cooperación institucional, compromiso económico e a disposición de recuperar os liderados que forman parte da nosa historia”, aseverou.

No tocante á integración de esforzos, Feijóo afirmou que poucos exemplos mellores que o sector téxtil para reflectir que o entendemento é o mellor patrón nun momento coma este que nos obriga a facer máis con menos. “O sector é a suma de diversos intereses, desde os do deseño e a fabricación, ata os da distribucións, a pasarela ou a comercialización. Neste contexto, as alianzas e a cooperación son unha necesidade. Pero ademais, nun momento económico como o actual, é unha obriga que, en lugar de varios retallos, sexamos quen de tecer unha peza uniforme”.

Neste senso, quixo recoñecer a xenerosidade e a madurez do sector. “Xenerosidade e madurez –salientou- que teñen derivado en dous pasos imprescindibles para que hoxe poidamos estar aquí, dando un impulso conxunto a un ámbito tradicional e estratéxico da nosa economía: a posta en marcha do único Clúster do Téxtil, en setembro do pasado ano; e o pacto polo sector téxtil alcanzado entre a Administración, os axentes sociais e os axentes económicos, e que forma parte do Acordo polo Diálogo Social que ratificamos o pasado mes de xullo”.

Ademais da vontade e da cooperación, Feijóo destacou un terceiro factor co que as empresas do téxtil poden afrontar o seu futuro e aplicar este plan estratéxico, destinado especialmente as case 550 pemes do sector que dan emprego a preto de 13.000 persoas e que facturan algo máis de 1.000 millóns de euros anuais. “Refírome ao seu dobre arraigo. Con Galicia e cos dous principios que van unidos de seu á moda galega: o deseño e a calidade”.

Por último, Feijóo explicou que este plan está pensado para afrontar non só as necesidades máis apremiantes, “senón que tamén nos convoca durante toda esta década, en consonancia co Plan Estratéxico 2010-2014 horizonte 2020 que, recentemente –lembrou- contou cos parabéns da Unión Europea por ser unha das poucas rexións que plantexa unha planificación no mesmo calendario que a planificación da UE, cando a Unión aprobou a Estratexia 20-20”.

viernes, 11 de febrero de 2011

AS EMPRESAS QUE DESPIDAN QUEDARANSE SEN AXUDAS Á CONTRATACIÓN PARCIAL

O Goberno segue adiante coa tramitación do Acordo Social e económico. Tras a pausa do venres pasado, motivada pola visita de Estado do chanceler alemán e o Cumio Europeo do venres, o Consello de Ministros volve hoxe a ter sobre a mesa o pacto social. Esta vez trátase das políticas activas de emprego, en concreto o plan de choque para reactivar a ocupación, capítulo que non goza do consenso alcanzado en pensións.

Mentres a secretaria de Estado de Emprego, Mari Luz Rodríguez, ultimaba pola tarde cos axentes sociais algúns flocos do anteproxecto que se aprobará hoxe en Moncloa, fontes do ministerio revelaban nos corredores do Congreso algunhas novidades ao respecto.

A primeira é cuantitativa. Aínda que a idea é que estea dispoñible ata que se esgote o presuposto, Traballo estima que a axuda de 400 euros suxeita a formación para os mozos parados que esgoten a súa prestación por desemprego e non teñan ingresos alternativos custará uns 400 millóns ás arcas do Estado. Este cálculo baséase na suposición de que se terá que facer fronte a unha media de 80.000 usuarios ao mes. Unha cifra que contrasta cos 198.000 beneficiarios mensuais rexistrados durante a última etapa da antiga axuda de 426 euros, que expira o 16 de febreiro. Como os parados que cobran a axuda se acumulan mes a mes, a estimación dá por sentado que o sistema será capaz de lograr que a medida que entren novos usuarios vaian saíndo outros, de maneira que a bolsa de usuarios non creza demasiado.

Tamén hai novidades na outra gran medida incluída no plan de choque: a bonificación á contratación a tempo parcial de mozos e parados de longa duración. Así, o Goberno propuxo aos sindicatos que non poidan acceder a ela as empresas que reducisen equipo nos seis meses previos a solicitala.
A vicepresidenta económica do Goberno, Elena Salgado, deu onte na comisión non permanente do Pacto de Toledo un dato revelador: coa reforma das pensións, o sistema aforrará un 3,5% do PIB para 2050. O sistema de pensións español, pois, poñeríase así "ao nivel do resto de países" da Unión Europea. Así, a reforma elevará a taxa de actividade para os traballadores de ata 61 anos entre un 1,5% e 2% a partir de 2030, e o PIB crecería entre un 1,4% e un 1,7% máis nese momento.

"Sen a reforma, os desequilibrios teríanse notado xa na próxima década", sentenciou Salgado. O titular de Traballo, Valeriano Gómez, quixo destacar ante o resto de forzas políticas que a progresividade da implantación da reforma fará "que os cidadáns que se xubilen nos próximos anos apenas noten os seus efectos, e os máis novos teñan tempo de adaptar as súas decisións ao novo réxime de xubilación".

Para o secretario xeral de CC OO, Ignacio Fernández Toxo, sería "prudente" que o Goberno non aprobe hoxe o plan de choque debido a que sindicatos e Executivo aínda están a negociar algúns aspectos deste. Toxo asegurou pola mañá que se estaba a discutir se a axuda de 400 euros a parados novos e de longa duración que esgotasen a súa prestación poida ser cobrada polos que cobrasen os 426 euros do Prodi. Ao final, Valeriano Gómez indicou que esta circunstancia non será posible. Polo tanto, os que cobrasen a axuda que expira este mes non terán dereito á nova de 400 euros.

martes, 25 de enero de 2011

FOMENTANDO O COOPERATIVISMO

A Fundación Galega da Muller Emprendedora ten presentado ante a Xunta de Galicia un proxecto para a creación de cooperativas e empresas. O enfoque da proposta plantexada pola Fundación é diferente dos convencionais que, de sempre, comenzan cun grupo de persoas cun interés común en crear unha empresa ás que habitualmente se lles facilita asesoramento para a constitución e inicio da actividade ou finanzamento. 

O proxecto da Fundación enfócase a persoas que carecen desta iniciativa ou da comunicación con outras persoas có mesmo interese ou cualificacións. Pensamos en persoas que carecen da mínima cualificación para plantexarse a posibilidade de emprender, ou que síntense atemorizados polas complexidades do mundo empresarial, ou que arrastran problemas de exclusión, autoestima, paro de longa duración ou outros, ou ben que non teñen unha rede social suficiente coma para constituiren un grupo ben definido de interese común que tome a iniciativa dun proxecto empresarial. 

Queremos invertir o proceso habitual e, partindo dunha idea viable, realizar un plan de empresa detallado que analice, a producción, o mercado, a distribución, o finanzamento, a localización, os gastos correntes, etc... e, finalmente, o equipo humano necesario para a posta en marcha e continuidade do proxecto, establecendo o perfil profesional dos distintos tipos de participantes. Deste modo, só unha vez que a estructura da nova empresa está totalmente desenrrolada, buscaríanse os integrantes da nova empresa, ofrecéndolles a posibilidade de integrarse nun proxecto como parte activa do mesmo, pero tendo feito todo o traballo dun xeito profesional.

Ó respecto deste proxecto queremos facer constar a recente convocatoria de axudas e programas relacionados co cooperativismo por parte da Consellería de Traballo e Benestar. Son os seguintes: 

O programa de fomento do emprego en cooperativas e sociedades laborais establece un conxunto de axudas orientadas a facilitar a incorporación das persoas desempregadas, como socios e socias traballadores/as ou de traballo nas cooperativas ou sociedades laborais galegas, ao considerar as distintas fórmulas de autoemprego colectivo como medidas eficaces para a xeración de emprego, mobilización de recursos, corrección de desequilibrios comarcais e fixación de man de obra produtiva, establecendo vínculos de interese mutuo entre a poboación e o seu propio territorio. Así mesmo, preténdese mediante incentivos para o financiamento dos investimentos en inmobilizado material e inmaterial, aumentar a competitividade destas empresas co obxecto último de manter o seu emprego.
Os programas de promoción do cooperativismo e a economía social establecen axudas para o impulso de proxectos empresariais cooperativos, incluso na fase previa á súa constitución formal, potenciando singularmente os procesos de asesoramento das novas iniciativas; fomentan especificamente o acceso á condición de socios e socias traballadores/as para incentivar a plena integración na empresa cooperativa e recollen axudas para a realización de actividades de promoción do cooperativismo.


jueves, 11 de noviembre de 2010

COMPETENCIAS PROFESIONALES DE LOS TITULADOS UNIVERSITARIOS ESPAÑOLES. Por María Jesús Freire Seoane y Venancio Salcines Cristal


La complejidad de las cualificaciones necesarias para el desarrollo de un trabajo y el nivel requerido para su ejecución constituyen rasgos sumamente representativos de la sociedad moderna actual. Hasta épocas muy recientes era posible desarrollar un empleo con las aptitudes adquiridas principalmente fuera de la escolarización convencional; sin embargo, en la actualidad una falta de cualificación formal conduce, en la mayoría de los casos, a la marginación laboral y social.

Hoy en día el debate europeo sobre la educación está centrado en el papel que ésta juega en la economía del saber. De hecho, en muchas ocasiones se afirma que la formación que se imparte en las universidades y en los centros de educación secundaria no es la adecuada para satisfacer las necesidades de la sociedad de mercado y cumplir con sus objetivos de crecimiento. Como consecuencia de este debate se ha incorporado con suma fuerza el término de competencias al campo educativo. Pero, tal y como advierte Díaz Barriga (2006: 33) el empleo del término competencias ha dado origen a un lenguaje muy amplio en el terreno de la educación. Esta diversificación lleva a promover clasificaciones distintas de las competencias y origina una enorme confusión. Igualmente, señala este autor, la aplicación de este término ha rendido buenos dividendos a la formación técnica pero su aplicación a la educación superior ha traído nuevas dificultades y ha potenciado un discurso hueco de innovación.

A pesar de los elementos críticos puestos en evidencia por Díaz Barriga (2006), parece claro que las administraciones públicas desean avanzar en este discurso en el diseño de su sistema educativo; por ello, y de cara a restarle ambigüedad a una investigación de este tipo, es necesario defnir un marco conceptual de partida. A nuestro juicio, la aportación de Barrón Tirado (2009: 78) es muy interesante.
Indica esta autora que las competencias se deben concebir, en un sentido amplio, como un constructo angular que sirva para referirse a un conjunto de conocimientos y habilidades que los sujetos requieren para desarrollar algún tipo de actividad. Cada actividad exige un número variado de competencias que pueden ser desglosadas en unidades más particulares en las que se especifican las tareas concretas que están incluidas en la competencia global. Se puede, por tanto, afirmar que la competencia está formada por diversas unidades de competencia. Barrón Tirado (2009: 78-79) sugiere utilizar, como clasificación de grandes grupos, la realizada por Aubrun y Orifamma (1990): 1. comportamientos profesionales y sociales; 2. actitudes; 3. capacidades creativas y 4. actitudes existenciales.
El primer gran grupo de competencias se refiere al tipo de actuaciones ordinarias que los sujetos han de realizar en la empresa en la que trabajen. A nuestro juicio, el estudio Tertiary Education for the Knowledge Society, realizado por la Organización para la Cooperación y el Desarrollo Económico (OCDE, 2008) también ha incorporado el debate de las competencias profesionales definido por Aubrun y Orifamma (citado en Barrón, 2009). Este informe, de trascendencia para el sistema de educación superior de Europa, centra el debate educativo en los siguientes interrogantes:
  • ¿Se está produciendo un exceso de oferta de graduados en relación a la demanda del mercado del trabajo?
  • ¿Reciben los universitarios una educación pertinente o existe un desajuste entre los cursos que ellos eligen y las necesidades de la economía?
  • ¿Son apropiadas las capacidades y habilidades que los jóvenes adquieren para el desempeño de los roles exigidos en el mundo laboral?.
  

PUEDES DESCARGARTE LA TOTALIDAD DEL ANÁLISIS PINCHANDO AQUÍ

jueves, 4 de noviembre de 2010

APOYO AL PEQUEÑO COMERCIO


El pequeño comercio lo está pasando mal. Dentro de la actual crisis en la que todos los sectores han sufrido daños, el pequeño comercio tradicional es uno de los más castigados. A la crisis, se suma un cambio conceptual que prima a las grandes superficies, por parte de las autoridades que consideran que potencian sinergias económicas y crean empleo; y también por la ciudadanía que las ve como una forma de vida más barata, moderna y eficiente, en la que es fácil aparcar, encuentras una amplia gama de ofertas, precios competitivos y ocio para toda la familia. Es, además, un hecho que estas superficies comerciales se nutren de grandes empresas y de franquicias económicamente potentes, gestión muy profesionalizada y marketing muy trabajado. Frente a esto, el comerciante de toda la vida, a menudo desespera y, no pocas veces, agoniza.
No estoy contra los centros comerciales. Por un lado es verdad que, bien planteados y con unos estudios previos de mercado realizados adecuadamente, potencian el desarrollo regional y el efecto multiplicador de los lugares donde se implantan. Y es cierto que proveen a los ciudadanos de servicios y oportunidades a los que tienen derecho en un mercado de libre competencia.
Pero, igualmente, creo firmemente en la necesidad de la defensa del pequeño comercio que está siendo maltratado y, casi, aniquilado, no sólo de forma injusta e innecesaria, sino causando además con ello gravísimos perjuicios a los pueblos y ciudades y a la calidad de vida a la que estamos acostumbrados y que es y ha sido uno de los principales baluartes y atractivos de nuestro país. Se daña al tejido social de parte de la clase media, que ayuda con la fuerte carga impositiva que soportan, a mantener en marcha el sistema. Se frena, también, el ímpetu creativo, generador de riqueza a pequeño nivel. Defender al pequeño comercio no implica hacer trampa de ninguna clase. A veces, puede consistir, simplemente, en no agraviarle. Agraviarle bloqueándole sus accesos, impidiendo los suministros, convirtiendo un aparente embellecimiento de una zona urbana en una carrera de obstáculos. Los municipios no deben, además, sacar indecente provecho de políticas sancionadoras agresivas que no buscan el bien común, sino la recaudación y que convierte el ejercicio comercial en un campo minado.
Barrios abandonados y sin comercio suponen calles inseguras, sucias, oscuras y vacías. Significan falta de servicios y falta de vida y futuro. Potenciales ghettos.
Entiendo que no es necesario atacar a las grandes superficies, sino desarrollar políticas inteligentes que aprovechen a ambos, que motiven al consumidor que se desplaza a otra localidad por sus superficies, para acercarse a la ciudad y barrios de toda la vida con incentivos adecuados; que se incentive que los comercios se especialicen e innoven, que ofrezcan cosas nuevas y diferentes, que den a los ciudadanos los servicios de cercanía y personalización que una gran superficie no puede cubrir, que se cuente con los comerciantes a la hora de realizar infraestructuras y espacios públicos, a la hora de planificar eventos sociales y festivos, a la hora de promocionar las ciudades y los pueblos de cara al turismo.
Los cambios son inevitables y los tiempos han cambiado. Defendamos un pequeño comercio que nos enriquece y da calidad de vida, que necesitamos desde un punto de vista económico y desde un punto de vista vital. Definamos el tipo de ciudad  que deseamos para nosotros y nuestros hijos y adoptemos las medidas oportunas para llevar a cabo las políticas e innovaciones necesarias.


María Luisa Cid Castro
Abogada y Presidenta de la FGME